انگار گفته بودی...لیلی!*

...تازه از راه رسیده بودم.باران خورده و مبهوت و مردد...حرف هایش هنوز توی گوشم زمزمه میشد...همیشه همین طور بود!

اصلا می رفتم تا حرف بشنوم...زیرو رو شوم...تکانده شوم...تا شاید از این گم و گیجی خلاص...

تمام بعد از ظهر بارانی را کنار حرف هایی که از جنس دبگری بودند؛توی دلم باریده بودم.

ساعت هایی که با هستی می گذشت همیشه بارانی بود!

حرف ها و کنایه ها و گلایه ها مثل رگبار بر سرم می بارید...بعد آرام آرام جایش را می داد به نزول مداوم و آهسته ی  اطمینان و امید و صبر و سعی...زیر این بارش ها ،هر بار تطهیر می شدم از ترس و یاس و پلشتی که دیگر نه نقاب ؛انگار پوسته ام شده بود...پوست می انداختم هر بار که باران می رسید!...

"هر بار که بار آن می رسید!"

ونمی دانم خاصیت عادت بود یا توهم "چه می شود ها"؛ که هزار تویم کرده بود...زیر ترک های دردناک هر پوست انداختنی ، لایه ی دیگر سمج وانگلی  نشسته بود به تماشا!

پوست کلفت شده بودم این همه سال...

حکایتم قصه ی جراحی زیبایی زنی وسواسی شده بود و رشد پوست های اضافه و پس زدن چربی های مزاحم...تیغ هم از دستم خسته بود...!

حالا تازه رسیده بودم.

باران خورده و مبهوت و مردد ...داشتم تند تند صلوات می فرستادم برای نکند هایی که همیشه آن گوشه ی موذی ذهنم داشتمشان واز پله ها بالا می رفتم ...موبایلم زنگ زد.شماره نا آشنا بود و فوری قطع شد.

زنگش را همان توی راه پله قطع کردم. توی دلم آشوب بود...می دانستم اتفاقی در راه است.

توی راه پله ی تاریک زانوهایم می لرزید از خیال چیزی که نمی دانستم چیست.روی پله ی آخرین پاگرد ،بی اختیار نشستم...حالم بد بود.

خواستم همان جا زنگ بزنم به هستی...و بگویم ...

"...چی؟...راستی چکار می خواستم بکنم؟...من ؛برای خودم،اطرافم،آنها که برایم بودنشان مهم بود و رضایتشان...اه!...باز هم دیگران و آن رضایت مندی نایاب و پر دردسر!"...خودم را همیشه می گذاشتم آخر صف خواسته ها...گرچه مدتها بود به قول هستی دیگر "خود"ی به چشم نمی آمد...حالم از خودم به هم می خورد...حالم...

یکباره تمام دلم زیر و رو شد!پله ها را دو تا یکی دویدم و در را با کلید باز کردم و جلوی نگاه حیران بچه ها پریدم توی دستشویی ...و نخورده های این دو روز را بالا آوردم!...

صورتم را که می شستم صدای بچه ها و مهدی از جای دوری به گوشم می رسید:خوبی ؟...چی شد یهو؟...باز رفتی هله هوله و ساندیچ حسن کثیف ونوشابه گازدار؟...مریم!...خوبی؟

آرام گفتم :مگه تو دکتری؟...چقدر این جمله آشنا بود!

بلند تر از قبل گفت:چی؟...چیزی لازم نداری؟...خوبی؟

خنده ام گرفت!

صورتم را خشک کردم...یک لبخندرنگ پریده ی زورکی تحویل آیینه دادم و ژست یک آدم بی دغدغه و آرام را گرفتم و از دستشویی زدم بیرون!

بچه ها خودشان را در آغوشم رها کرده بودند و شادمانه فریاد می کشیدند:هورا ...مامان ِزنده شده دوباره!

نگاه مهدی کمی آنسوتر؛ نگران و پرسشگر منتظر تلاقی نگاهم بود...می دانستم!

لبخندم را دوباره در ذهن مرور کردم و به طرفش برگشتم.

پرسید :خوبی؟...یاد هستی افتادم.یعنی او هم همین اندازه از پرسیدن این سوال کلافه می شد که اعتراض می کرد؟

با لبخند نقاشی شده ی گرمی گفتم:چای داریم؟... خندید ونفس راحتی کشید و همان طور که به سمت کتری می رفت ،گفت : البته بانو!...آنهم از نوع اعلای گل گاو زبانی ابداعی حضرت عالی!

و من فکر کردم از کجا می دانست من حالا به این گل گاو زبان اینهمه احتیاج دارم؟...

بچه ها از سرو کولم بالا و پایین می رفتند و فرصت نمی دادند تا خوراکی هایشان را که سفارش داده بودند از کیفم در بیاورم ودست هر دویشان  محتویات توی کیفم را زیر و رو می کرد...پسرک خوراکی ها را پیدا کرد ودوید به سمتی تا دور از شیطنت های خواهرش با خیال راحت انتخابش را بکند ودخترک دنبالش می دوید و با چشم های گریان و بسته و دهان باز و معترض در حالی که کیفم را به دنبال خودش می کشید، فریاد می زد...

حوصله نداشتم...سرم درد می کرد.همان جا توی هال رهایشان کردم وآرام خزیدم توی اتاق خواب .پنجره را که باز کردم هوای بارانی دوباره زد به سروصورتم!

روی تخت افتادم و گذاشتم باران ببارد روی سرامیک سفید کف اتاق .حرف های امروز برایم سنگین بود...

هر بار چالشی ایجاد می کرد در ذهنم و این بار شده بود چاله ی بزرگی پر از آب باران که بی هوا پریده بودم تویش ...و خیس ...وخیس!

_پنجره را ببندم؟    مهدی بیصدا با یک لیوان چای بالای سرم ایستاده بود.

گفتم:نه!...کاش می شد می زدیم بیرون...توی این هوا!

با تعجب پرسید:پس تا الان کجا بودی؟

_گفتم  با هم !...کاش می آمدی!

و حالم دوباره آشوب شد!

 چای را داغ داغ سر کشیدم از ترس آنکه دوباره کارم به دستشویی نکشد!

ـاین کتاب چیه؟و "ضد یادها"ی بهنود را که قبل از آمدن هستی اتفاقی دیده بودم وبا لذت خریده بودم نشانم داد!

همیشه از این لحن سوال کردنش حرصم می گیرد...نمی دانم منظورش چیست؟

"کتاب است دیگر! عنوان دارد...نویسنده دارد...ویک نگاه سرسری به سر تا تهش کافی است تا این سوال مزاحم را نپرسیده جوابت را بگیری...نه؟"

همه ی اینها را مثل همیشه توی ذهنم به مهدی گفتم...حوصله ی بحث ها ی تکراری و دلگیری های ریز و جبهه گیری های بی دلیلش  را نداشتم.می خواستم زود تر از جا بلند شوم مثل یک زن خوب شام را آماده کنم.به درس های پسرک برسم.نیم ساعتی را کنار هم سریال ببینیم و از امروزمان بگوییم و بعد هرسه شان که خوابیدند چشم هایم را ببندم و دور شوم...دور دور دور!

وفقط به باید هایم فکر کنم...فقط...به باید ها!

                                                      ***

  تلفن زنگ خورد.مهدی رفت و چند لحظه بعد برگشت و گوشی را به سمتم دراز کرد...آنطرف صداهای مبهمی در هم قاطی شده بود.دوبار پرسیدم :بله؟...الو؟ و با تعجب به چشم های مهدی نگاه

 کردم.ارتباط قطع شد.مهدی کنارم نشست و گفت:سمانه بود!...انگار داشت گریه...

تلفن دوباره زنگ خورد.با عجله برداشتمش.رویا بود.گفتم: سلا...

داد می زد:مریم؟...کجایی؟ ...به دادمون برس!...مامانش ...خود...نمی ...بیمارستان...و قطع شد!

نفسم بالا نمی امد!

نگاه مهدی پر از سوالهایی بود که خودم هم جوابی برایشان نداشتم.

 به گوشیم نگاه کردم...هفت میس کال داشتم از رویا!

سرم می کوبید...شماره ی ثبت شده از یک تلفن عمومی بود...به گوشی  رویا زنگ زدم؛خاموش بود!

سمانه در دسترس نبود...

به مهدی گفتم: بریم!...پرسید :کجا آخه؟...چی شده؟

گفتم: نمی دونم...همه ی بیمارستان ها...کلینیک ها...

با صدای دوباره ی زنگ تلفن هر دو پریدیم و من گوشی را چنگ زدم.رویا این بار از جایی که کمی آرامتر بود ؛با لحنی که کمی آرامتر بود،  برایم توضیح داد که مامان سمانه توی بخش اورژانس بیمارستان ولیعصر بستری شده...با خونریزی شدید معده...

پرسیدم :علتش...؟ صدایی از آن سوی خط نمی آمد.

_ رویا! تو چیزی را داری پنهان می کنی؟

گفت :خودت بیا ببین!...فقط بیا تو رو خدا .من نمی دونم باید چکار کنم؟سمانه حالش بده...بیا!

و قطع کرد.گیج مانده بودم وسط اتاق خواب...همه ی رمقم رفته بود...

                                                    ***

 تا به بیمارستان برسم چه قصه ها که نبافتم برای مهدی!حسی درونی وادارم می کرد همان حقیقت نیم شنیده را هم از او پنهان کنم.می دانستم ماجرا هر چه هست ،از حد انتظارو درک اوفراتر است.وقتی پرسید کجا ببرمت ؛اشتباهی گفتم بیمارستان قدس!  وتا خواستم درستش کنم چیزی در درونم نهیب زد!

 به قدس که رسیدیم برایش گفته بودم که احتمالا رویاکه این اواخر ،برای دومین بار ،باردار شده بود؛ سقط نا به هنگام داشته و حالا که مهری نیست من را از خانواده اش نزدیکتر دانسته و در نبود شوهرش خواسته تا در کنارش باشم...

کنار نگهبانی بیمارستان از ماشین پریدم بیرون و به داخل راهرو رفتم...از پشت پنجره رفتن مهدی را دیدم و بعد آژانسی گرفتم و با عجله خودم را به بیمارستان ولیعصر رساندم.

توی اورژانس تا برسم به رویا و سمانه آنقدر زخم و خون دیدم  و آه و ناله شنیدم که حال خودم از یادم رفت.ته راهروی دوم مامان سمانه روی تخت بی حال و رمق افتاده بود...آنچه من از او می  دیدم صورتی کبود بود وبدنی نحیف و لرزان که ملحفه ی سپیدی تا زیر گلویش را پوشانده بود، با نگاهی خیره به سقف ودستی در اسارت سرم.

درکنارش روی تخت دیگر سمانه به خواب رفته بود در حالی که دست دیگر مادر را در دست داشت.

با تعجب به رویا نگاه کردم.

_سمانه... خوابیده؟

_آرام بخش گرفته.شوک شدیدی را تحمل کرده ...آن هم تنهایی!

 تازه یادم افتاد که اصل ما جرا را نمی دانم ورویا برایم گفت که سمانه طبق معمول هر روز از سر کار مستقیم به خانه آمده تا وعده غذایش را مثل هر روز با مادر بخورد...

...چقدر بهش اصرار می کردیم که غذا را ساعت 12 می دهند که همان ساعت بخوری ِ نه آنکه ساعت ۴بیاوری خانه و تازه با مادرت شریک شوی!و او هر بار می خندید که : بابا ما گنجشک روزی هستیم!هر دو مان با همین یک پرس سیر می شویم .12 هم وقت نهار خوردن شما بچه مدرسه ای های مامانم اینایی است که چاشت ساعت 4_5 را با اشتها کوفت کنید!...

آنوقت غش غش می خندید و دلمان قرص بود که شرایطش خوب است.و نمی دانستیم صرفه جویی در یک وعده ی غذا برای او و مادرش چه معنای بزرگی دارد...

تا همین اواخر که یکشب  سر سفره ی شام  دو نفره مان در خانه اش برایم گفت؛ نمی دانستم قصه ی زندگیش راکه پدرش اهل لرستان است و از همان اول هم تنها به حساب قول و قرار فامیلی و قومی دختر عمویش رابه عقد خود در آورده وتنها به این شرط آبروی پدر پنج دختر را خریده که بزرگترینشان را به عقد خود در آورد و بعد به سنت دیرین قومش تا سه همسر دیگر را بی دغدغه ی دخالت کسی اختیار کند...واین بزرگترین دخترعمو آن موقع 17 سال داشته و بر و رویی وظرافتی ؛که آرام آرام در گذر سالهای دراز صبر و تحمل شده بود زن 47 ساله ای که پژمرده بود و ساکت وبسیار شکسته تر از سن واقعی اش...

سمانه از پدر تنها قیافه ای عبوس و ناراضی را در یاد داشت که سالی دو سه بار بی خبر به خانه سر می زد و کلی ایراد می گرفت ،کلی غر می زد و آخرش دعوایی به پا می کرد ،کتکی و بد و بیراهی نثار مسبب بیچارگی های همیشه اش می کرد و می رفت...اعتیادش برایش نه خانواده ای گذاشته بود،نه رفیقی ،نه مکنت و ارث پدری ونه حتی ذره ای عشق...

ومادر را تحمل اینهمه خواری از پا انداخته بود.سالها بود که با افسردگی دست و پنجه نرم می کرد...با خیاطی خرج زندگی دخترش را داده بود تا به امروز که سمانه درکارگاه فرش  استخدام بود و زندگی شان داشت آرام آرام تکانی می خوردو شکلی می گرفت...همین هفته ی پیش بود که با خوشحالی زنگ زد و گفت :برای عید غدیر برنامه ی رفتن به مشهد را تدارک دیده...

اصرار داشت که مادرش چیزی در این مورد نداند تا به وقتش...و من همان جا این جمله از ذهن و دهانم گذشته بود که "گاهی چقدر زود دیر می شود"

یکه خورده بود طفلکی و من چقدر آسمان و ریسمان بافتم تا باور کند بی غرض وبی دلیل از دهانم پریده است این جمله...اما ته دلم گواهی دیگری می داد!

حالا هر دو بی پناه و آزرده روی تخت اورژانس بیمارستان کنار هم خوابیده بودند...و من داشتم به خودم لعنت می فرستادم که چرا امروز به بهانه ی پرو لباسم سری به مادرش نزده بودم؟

به خودم که آمدم سرم را بالا گرفتم و شنیدم که رویا هنوز دارد اتفاق امروز را با آب و تاب تعریف می کند:

_...خلاصه هر چی با خونه تماس گرفت کسی جواب نداد. ۱۲ بود که آژانس گرفت و رفت.

نیم ساعت بعد هم که تماس گرفت گفت مامانش خونه رو کرده دسته ی گل .تازه آش هم پخته با حلواو لابد حالا هم خونه ی یکی از همسایه ها رفته تا سمانه برسه...

خوش حال بود .گفت لابد خوستگاری ،چیزی زنگ زده ،وقت گرفته .چون مامان در پذیرایی راقفل کرده واین نشانه است واسه یک تمیز کاری اساسی و آمدن میهمانی که حتما خاصه!...گفتم به همین خیال باش!...خندید ...گفت : بی خیال باش!  و گوشی را گذاشت و...

 یک ساعت بعد که زنگ زد نفس نداشت .فقط تکرار می کرد :رویا!مامانم! ...مامانم... رویا!

نفهمیدم چطوری خودم را رساندم خانه شان...تا من را دید خودش را انداخت تو بغلم و با گریه گفت:خود کشی کرده...! خانه را سرو سامان داده ؛ غذا پخته بعد رفته توی پذیرایی در را قفل کرده ،نمی دانم چند تا قرص را آرام آرام انداخته بالا و منتظر مرگ شده تا قبل از آمدن من بیاید و برای همیشه ببردش...

گریه ای می کرد که امان نمی داد تا به مادرش نگاهی بیاندازم.همان وقت آمبولانس رسید .دو نفری کنار ایستادیم و ساکت و مبهوت گذاشتیم تا ماموران اورژانس کارشان را بکنند...جواب همه سوال هایشان نمی دانم بود...گیج شده بودیم!وقتی طرف  بزرگتری را خواست که بتواند دو تا سوال را درست جواب بدهد هر دو مات هم را نگاه کردیم.یهو گفتم :دایی علی!

با تندی گفت نه! هیچ کس!...هیچ کس نباید در این مورد چیزی بداند...

گفتم:به مریم زنگ بزنیم ؟ با همان اخم نگاهم کرد و بعد زود حالت چهره اش برگشت...گفت:بزن!

تو هم که مرده بودی!گوشی ات جواب نمی داد .مجبور شدم به خانه زنگ بزنم!

راست می گفت .چند میس کال داشتم؟...بی اختیار دستم رفت طرف جیبم به هوای گوشی...جا گذاشته بودمش!

کجا؟...توی خانه؟...توی ماشین...؟توی آژانس...؟...نمیدانستم!

ساعت حدود ۱۰ بود که رویا رفت .قرارگذاشتیم به هیچ کس ،حتی همسرانمان هم چیزی نگوییم.حساسیت خاص سمانه را در مواجهه با این طور مسایل می دانستم وحس اندوهی را که همیشه با سرشکستگی از نداشتن یک خانواده معمولی در وجودش بود...

                                                ***

پرستار که برای سرکشی آمد وضعیت را برایم شرح داد.نمونه گیری از محتوات معده نشان می داد که قرص ها از انواع مختلف بوده... با اثرات جانبی متفاوت که یکی از آنها خونریزی شدید معده بود.

 تورم حاد روده ی کوچک بعلاوه ی فشار خون بالا وافزایش هزار چیز دیگر که حالا از مادر آرام و رام سمانه موجودی ساخته بود که بی مدد مسکن های قوی دمی تاب تحمل درد های بسیارش را نداشت.

برای تعویض لباس بیمار اتاق را ترک کردم و از تلفن بخش با خانه تماس گرفتم.بچه ها خوابیده بودند.به مهدی گفتم بخوابد و نگران آمدن من نباشد...

بعد راه افتام سمت حیاط دلگیر بیمارستان...باران هنوز هم ریز می بارید...یاد بعد از ظهر افتادم!چقدر حرف های هستی این بار درد داشت!

دردگنگی توی قفسه ی نا آرام سینه ام پیچید.دلم سیگار می خواست...دلم تنهایی می خواست...دلم آرامش می خواست ...تا در کنارشان بنشینم به تصمیم های بایدی ام فکر کنم.چقدر" باید" بود که نداشتم!

چقدر" نباید" که منتظر یک اشاره ام بودند ،برای نبودن!

ومن چقدر وسواسی شده بودم این روزها!

روی نیمکت خیس گوشه ی حیاط نشستم و دستهایم را باز کردم .چشمها را بستم و سرم را رو به آسمان گرفتم .خسته بودم...!

بیرون از فضای نیمه تاریک حیاط بیمارستان ؛کنار پیاده رو ،ماشینی پارک کرده بود .از ضبط صوتش صدای خوب امید می آمد:

               ...احساس تورو ؛حسش می کنم

                                             داغونه  دلت ؛درستش می کنم...

                                                                                                        ...باریدم!

 *عنوان رمانی از سپیده شاملو